ایرانیان وطن پرست همچون آرش بر قله ای افتخار خواهند ایستاد و

تیری بر پیکره طمع ورز اعراب فرود خواهند آورد تا دگر هیچ

یغماگری هوس نگاه نا پاکی به این خاک مقدس نکند .

با حضور پر شور در این تجمع عظیم ملت ایران که به دعوت

سازمان جوانان حزب پان ایرانیست برگزار می گردد به اعراب نشان

خواهیم داد که تا جان در بدن داریم از ذره ذره این موهبت الهی دفاع

خواهیم کرد و یکبار برای همیشه تکلیفشان را روشن خواهیم

نمود.ایرانیان وطن پرست ۱۰ اردیبهشت را به روزی مبدل خواهیم

کرد که اعراب از فرا رسیدن آن روز وحشت داشته باشند .پس:

پیش بسوی یکپارچگی ایران زمین

پیش بسوی کوتاه کردن دست یغماگران

پیش بسوی ایران بزرگ

در تجمع روز سه شنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۷ ساعت ۱۱ مقابل

 سفارت امارات

به نام خداوند جان و خرد

پنجه های تامکت

تهیه و تنظیم : باهماد پان ایرانیست کرمان

روز 10 آذرماه 1359، خلبانان گردان 82 شکاری ادعای سرنگونی 3 جنگنده عراقی را در درگیری که نزدیک آبادان اتفاق افتاد نمودند.همین گردان صبح روز بعد نیز بسیار موفق عمل کرد.یکی از F-14ها در یک پرواز گشت رزمی در 68 مایلی غرب بوشهر در حال پوشش هوایی بر روی جزیره خارک سکوی نفتی نوروز و کوروش بود که رادار کنترل زمینی اعلام کرد چند فروند هواپیمای دشمن در 5/19 مایلی با سرعت بالا از سمت شمال نزدیک می شوند.

عامل زمان، بسیار حیاتی بود و سرعت عمل بسیار بالای خلبانان را می طلبید. در فاصله 10 مایلی، موشک بر روی 2 فروند میگ MiG-21 که جلوتر از سوخوی Su-20ها و برای پوشش دادن به آنها حرکت می کردند. قفل شد. این فاصله از کمینه فاصله شلیک موشک فینیک کمتر بود، اما این موشک تنها سلاح در اختیار تامکت بود. افزون بر این، تامکت مزبور سنگین تر از آن بود که بتواند درگیری تن به تن انجام دهد.

بهرام آبتین  پنجشنبه شب به اوین منتقل شد !!!

به نام یزدان پاک

به آگاهی مردم بزرگوار ایران می رساند

در تاریخ 22 فروردین ماه 1387 خورشیدی ، گروهی از جوانان میهن پرست از سراسر کشور برای دفاع از تمامیت سرزمین ایران در دریای پارس و نگاهداشت جزیره های سه گانه ایرانی ، برابر نمایندگی شیخ نشین ساختگی امارات در تهران و به دعوت کانون لر بختیاری ایرانیان گرد هم آمده اند . علت این گرد هم آیی پاسخگویی به ادعای پوچ این شیخ نشین دباره جزایر سه گانه ایرانی در دریای پارس بود و این درحالیست که پیشینه این شیخ نشین از 37 سال فراتر نمی رود. این گردهم آیی که با شور فراوان و بذون هرگونه جنجال و خشونت به پایان رسید با اتفاقی ناگوار به تلخی گرایید که همانا دستگیری بهرام آبتین از میهن پرستان دلاور ایل بختیاری بود آنهم فرزندی که به پیکار با بریتانیا و فرزندان ناپاکش ( شیخ نشینهای کرانه جنوبی دریای پارس ) پرداخته است .

 مردم گرامی ایران زمین ، کجای این گیتی میهن پرستی و پاس داشت از خاک میهن جرم است ؟

 اگر چنین است پس خون جانباختگان میهن اهورایی و بویژه جنگ هشت ساله چه میشود ؟

در پایان با فریاد بلند میگوییم :

در راه پاسداری از مرزهای ایران ایستاده ایم و در این راه از پای نخواهیم نشست .

چو ایران نباشد تن من مباد                            بدین بوم وبر زنده یک تن مباد

به نام خداوند جان و خرد

حمله نیروی هوایی ایران به نیروگاه هسته ای رژیم صدام

مفاد پیمان 1975 ایران و عراق

(قرارداد الجزایر)

شاهنشاه ایران و رییس جمهور عراق نظر به اراده ی صادقانه ی طرفین، منعکس در توافق الجزیره مورخ 6 مارس1975 برای نیل به حل و فصل قطعی و پایداری کلیه مسائل ما به اختلاف بین دو کشور ، نظر به این که طرفین بر اساس پروتکل قسطنطنیه مورخ 1913 و صورت جلسات کمیسیون تحدید حدود 1914 به علامت گذاری مجدد قطعی مرز زمینی و بر مبنای خط تالوگ به تحدید مرز رودخانه ای خود مبادرت نموده اند.

نظر به اراده طرفین به برقراری امنیت و اعتماد متقابل در طول مرز مشترک خود، نظر به پیوندهای هم جواری تاریخی و مذهبی و فرهنگی و تمدنی موجود بین ملت های ایران و عراق، با تمایل به تحکیم پیوندهای مودت و حست هم جواری تشیید مناسبات فیمابین در زمینه های اقتصادی و فرهنگی و توسعه مبادلات و مناسبات انسانی بین مردم خود، بر اساس اصل تمامیت ارضی و مصونیت مرزها از تجاوز و عدم مداخله در امور داخلی با تصمیم به بذل مساعی در جهت برقراری عصری جدید در مناسبات دوستانه بین ایران و عراق بر مبنای احترام کامل استقلال ملی وسلطه حاکمیت مساوی دولت ها، با اعتقاد به مشارکت در اجرای اصول و تحثث امال و اهداف میثاق ملل متحد از این طریق، تصمیم به انعقاد عهدنامه حاضر گرفتند و بدین منظور نمایندگان تام الاختیار خود را به ترتیب ذیل تعیین نمودند:

از طرف شاهنشاه ایران:جناب آقای عباسعلی خلعتبری وزیر امور خارجه ی ایران.

از طرف رییس جمهوری عراق: جناب آقای سعدون حمادی، وزیر امور خارجه ی عراق.

مشارالیهم پس از ارایه اختیارنامه های خود که در کمال صحت و اعتبار بود نسبت به مقررات مشروحه زیر توافق نمودند:

ماده ی1- طرفین معظمین متعاهدین، تایید می نمایند که مرز زمینی دولتی بین ایران و عراق همان است که علامت گذاری مجدد آن بر اساس و طبق مقررات مندرج در پروتکل مربوط به علامت گذاری مجدد مرز زمینی و ضمایم پروتکل مذکور که به این عهدنامه ملحق می باشند انجام یافته است.

ماده ی2- طرفین معظمین متعاهدین تایید می نمایند که مرز دولتی در شط العرب همان است که تحدید آن بر اساس و طبق مقررات مندرج در پروتکل مذکور که به عهدنامه ی حاضر ملحق می باشند، انجام یافته است.

ماده ی3- طرفین معظمین متعاهدین ، متعهد می شوند که بر اساس و طبق مقررات مندرج در پروتکل مربوط به امنیت در مرز و ضمایم آن که ملحق به این عهدنامه می باشند، در طول مرز به طور مداوم کنترل دقیق و موثر به منظور پایان دادن به هر نوع رخنه ی اخلال گرانه، صرف نظر از منشاء آن، اعمال دارند.

ماده ی4- طرفین معظمین متعاهدین ، تایید می نمایند که مقررات سه پروتکل و ضمایم آنها، مذکور در موارد 2،1و3 عهد نامه حاضر که پروتکل های فوق الذکر بدان ملحق و جز لایتجزای آن می باشند، مقرراتی قطعی و دایمی و غیر قابل نقض بوده و عناصر غیر قابل تجزیه یک راه حل کلی را تشکیل می دهند. نتیجتا خدشه به هر یک از عناصر متشکله این راه حل کلی اصولا مغایر با روح توافق الجزیره خواهد بود.

ماده ی5- در قالب غیر قابل تغییر بودن مرزها و احترام کامل به تمامیت ارضی دو دولت، طرفین معظمین متعاهدین تایید می نمایند که خط مرز زمینی و رودخانه ای آنان لایتغیر و دایمی و قطعی می باشد.

ماده ی6-1-در صورت اختلاف درباره ی تفسیر یا اجرای عهدنامه ی حاضر و سه پروتکل و ضمایم آنها این اختلاف با رعایت کامل مسیر خط مرز ایران و عراق ، مندرج در مواد1و2 فوق الاشعار و نیز با رعایت حفظ امنیت در مرز ایران و عراق، طبق ماده ی(3) فوق الذکر ، حل و فصل خواهد شد.

6-2-این اختلاف در مرحله اول طی مهلت دو ماه از تاریخ درخواست یکی از طرفین از طریق مذاکرات مستقیم دو جانبه بین طرفین معظمین متعاهدین، حل وفصل خواهد شد.

6-3- در صورت عدم توافق ، طرفین معظمین متعاهدین طرف مدت سه ماه، به مساعی جمیله  یک دولت ثالث دوست توسل خواهند جست.

6-4- در صورت خودداری هر یک از طرفین از توسل به مساعی جمیله یا عدم موافقت مساعی جمیله، اختلاف طی مدت یک ماه از تاریخ رد مساعی جمیله یا عدم موفقیت ان ، از طریف داوری حل و فصل خواهد شد.

6-5-در صورت عدم توافق بین طرفین معظمین متعاهدین نسبت به آیین و یا نحوه ی داوری، هر یک از طرفین معظمین متعاهدین می تواند ظرف پانزده روز از تاریخ احراز عدم توافق، به یک دادگاه داوری مراجعه نماید.

برای تشکیل دادگاه داوری و برای حل و فصل هر یک از اختلافات، هر یک از طرفین معظمین متعاهدین یکی از اتباع خود را به عنوان داور تعیین خواهد نمود و دو داور، یک سرداور انتخاب خواهند نمود.

اگر طرفین معظمین متعاهدین ظرف مدت یک ماه پس از وصول درخواست داوری از جانب یکی از طرفین از دیگری به تعیین داور مبادرت نمایند و یا چنانچه دوران قبل از انقضای همین مدت در انتخاب سرداور به توافق نرسند طرفین معظمین متعاهدی که داوری را درخواست نموده  است حق خواهد داشت از رییس دیوان بین المللی دادگستری تقاضا نماید. تا طبق مقررات دیوان دایمی داوری داورها یا سرداور را تایین نماید.

ماده ی7-  این عهدنامه حاضر و یه پروتکل و ضمائم آنها طبق ماده ی (102) منشور ملل متحد به ثبت خواهد رسید.

ماده ی8- عهدنامه ی حاضر و سه پروتکل و ضمائیم آنها، طبق مقررات داخلی به وسیله هر کی از طرفین معظمین متعاهدین به تصویب خواهد رسید.

عهدنامه ی حاضر و سه پروتکل و ضمائم آنها از تاریخ مبادله ی اسناد تصویب که در تهران انجام خواد شد به موقع اجرا درخواهند آمد.

بنا به مراتب، نماینگان تام الاختیار طرفین معظمین متعاهدین عهدنامه ی حاضر و سه پروتکل و ضمائم آنها را امضا نمودند.

بغداد 13 ژوئن 1975

عباسعلی خلعتبری، وزیر امور خارجه ایران

سعدون حمادی، وزیر امور خارجه عراق

عهدنامه ی حاضر و سه پروتکل و ضمائم آنها با حضور جناب عبدالعزیز بوتفلیقه ، عضو شورای انقلاب و وزیر امور خارجه الجزایر به امضا رسید.

این عهدنامه که دارای 8 ماده و سه پروتکل و ضمائم آن می باشد در تاریخ 21 اردیبهشت 1355 و 29 اردیبهشت 1355 به ترتیب به تصویت مجلسین شورای ملی و سنای وقت رسیده است.

به نام خداوند جان و خرد

پاینده ایران

سازمان جوانان حزب پان ایرانیست جهت گیری و بیانیه پایانی اجلاس سران اتحادیه عرب را که در آن ادعاهای واهی امارات در قبال تمامیت ارضی ایران تکرار شده به شدت محکوم و آن را مصداق بارز اقدام علیه امنیت و صلح جهانی و منطقه ای قلمداد کرده و نسبت به عواقب وخیم آن هشدار می دهد.

جهان به اصطلاح عرب و هر جهان واقعی یا کذایی دیگری میبا یست بدانند;انگشت هاي شومي كه به سمت تماميت ارضي ايران اشاره رود با اراده ملت ايران قطع خواهد شد.

با مشاهده چنين رفتارهاي نامسالمت آميز و نيت هاي تجاوزطلبانه بديهي است كه از سوي سازمان جوانان حزب پان ايرانيست در راستاي مواضع اعلاميه پيشين اقدامات مقتضي به منصه ظهور خواهد رسيد.

                                                                  شامگاه 11/1/1387 خورشيدي

بزرگ مرد تاریخ معاصرایران فریدون آدمیت درگذشت

فريدون آدميت، پژوهشگر تاریخ معاصر ایران، روز شنبه ۱۰ فروردين ماه ۱۳۸۷، در سن ۸۷ سالگی در بيمارستان «تهران کلينيک» درگذشت.. او از زمان انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ تا زمان مرگ خانه نشين بود. در اين سال ها در منزل او، در محله يوسف آباد تهران تنها به روی تعداد معدودی از روزنامه نگاران و نويسندگان باز بود. حقوق بازنشستگی فريدون آدميت از وزارت امور خارجه ايران، در آغاز انقلاب و به نقلی، در پی امضای نامه ای اعتراضی نسبت به سياست های جمهوری اسلامی، قطع شد. فريدون آدميت بخش اعظم عمر خود را صرف تحقيق در باره تاريخ انديشه مشروطه و معرفی انديشمندان آن دوران کرد. در همین زمینه، عباس میلانی، استاد علوم سیاسی دانشگاه استنفورد، به رادیو فردا گفت:« آقای آدمیت یکی از برجسته ترین مورخین تاریخ معاصر به شمار خواهد رفت». به گفته عباس میلانی، «بعد از کسروی هیچ کس به اندازه فریدون آدمیت در روشن کردن زوایای تاریخ مشروطیت ایران کار با ارزش ارائه نکرده است». عباس میلانی همچنین با اشاره به نقد های موجود نسبت به دیدگاه آقای آدمیت درباره تجدد وغرب می گوید:«کار های ایشان به غایت آموزنده است». اولين اثر فريدون آدميت با عنوان «امير کبير و ايران»، در حقيقت پايان نامه دوره کارشناسی او در رشته «حقوق و علوم سياسی» دانشگاه تهران بود. «بعد از کسروی هیچ کس به اندازه فریدون آدمیت در روشن کردن زوایای تاریخ مشروطیت ایران کار با ارزش ارائه نکرده است». عباس میلانی او اين اثر را در سال ۱۳۲۱، زمانی که تنها ۲۱ سال داشت نوشت. اين کتاب که اولين تحقيق جامع در تاريخ ايران به شيوه تاريخ نويسی غربی است منبعی معتبر و تحسين شده درباره زندگی و زعامت اميرکبير و دوران تاريخی زندگی اوست. اين کتاب، زمستان سال گذشته، ناباورانه پس از گذشت حدود ۳۰ سال از آخرين تاريخ چاپش، دوباره مجوز چاپ گرفت و توسط انتشارات خوارزمی تجديد چاپ شد. از جامع آدميت تا تقاضای بازنشستگی فريدون آدميت، فرزند ميرزا عباسقلی خان قزوينی از نزديکان ميرزا ملکم خان ناظم الدوله و از پيشگامان انديشه نو در ايران بود. پدر فريدون آدميت، همراه با جمعی از همفکران ميرزا ملکم خان، در آغاز قرن بيستم «جامع آدميت» را بنيان نهاد تا به اين وسيله انديشه نو را در ايران ترويج کند. بعد ها با وجود آنکه اين انجمن برچيده شد اما نام آدميت برخاندان عباسقلی خان قزوينی ماند و به فريدون آدميت رسيد. فريدون آدميت در سال ۱۲۹۹ متولد شد و در سال ۱۳۲۱ از دانشکده حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران، در حالی که دو سال از تاريخ استخدامش در وزارت امور خارجه می گذشت، فارغ التحصيل شد و برای ادامه تحصيل به لندن رفت. او در سال ۱۳۲۸ با درجه دکتری در رشته تاريخ و فلسفه به ايران بازگشت و تا زمان بازنشستگی به سمت های عالی سياسی در دولت منصوب شد. مسئوليت های آدميت از دبير دوم سفارت ايران در لندن در زمان دانشجويی آغاز می شود او پس از انجام وظيفه در سمت هايی چون دبير اول نمايندگی دائمی ايران در سازمان ملل متحد، رايزن سفارت ايران در سازمان ملل، مدير کل سياسی وزارت خارجه و سفير ايران در لاهه به عنوان سفير ايران در کشورهای مسکو و فيليپين و هند منصوب شد. پس از پايان دوران سفارت دوساله اش در هند، مشاور وزير امورخارجه شد و سرانجام در آغاز دهه پنجاه، پس از اعتراض به سياست شاه ايران در قبال بحرين و پذيرش استقلال آن، با نوشته نامه سه کلمه ای «تقاضای بازنشستگی دارم» به کار دولتی خاتمه داد و به طور شبانه روزی مشغول تحقيق و تاليف در باره تاريخ مشروطه ايران شد. يکی از ويژگی های آثار فريدون آدميت، دسترسی او به منابع خطی و بسيار مهم زمان مشروطه است که بخشی از آن در کتابخانه شخصی پدر او وجود داشته و بخشی را هم خود تهيه کرده است. در زمان محمد رضا شاه پهلوی، از آنجا که آثار فريدون آدميت بدون توجه به تقدس روحانيون عالی رتبه مذهب تشيع نزد برخی اقشار جامعه نوشته شده بود، انتشار برخی آثارش با دشواری صورت گرفت. از جمله کتاب شورش بر امتيازنامه رژی که در آن باورهای معمول در باره نقش روحانيون در جنبش تنباکو را با انتشار مدارک مستند زير سوال می برد. فريدون آدميت همچنين در سه کتاب، در حالی به تفصيل به معرفی انديشه های «ميرزا فتحعلی آخوند زاده»، «طالبوف» و «ميرزا آقاخان کرمانی» و نقش آنان در جنبش مشروطه پرداخته است که سخن گفتن از انديشه های اين افراد در آن زمان خوشايند برخی گروه های مذهبی نبود. انديشه ترقی و حکومت قانون در عصر سپهسالار، نام ديگر کتاب آدميت است که زمستان گذشته در ايران مجوز تجديد چاپ گرفت. آثار ديگر او عبارتند از: فکر دموکراسی اجتماعی در نهضت مشروطيت ايران، فکر آزادی و مقدمه نهضت مشروطيت ايران، انديشه های ميرزا فتحعلی آخوند زاده، انديشه های طالبوف، انديشه های ميرزا آقاخان کرمانی، مجموعه مقالات تاريخی، آشفتگی در فکر تاريخی، افکار سياسی واجتماعی اقتصادی در آثار منتشر نشده دوران قاجار، عقايد و آراء شيخ فضل الله نوری و انحطاط تاريخ نگاری در ايران. کتاب های آدميت، به جر دو کتابی که اخيرا تجديد چاپ شد، جزو کتاب های ناياب است و علاقه مندان به آثار او بايد در دست دوم فروشی های ميدان انقلاب تهران به دنبال نسخه ها افست يا چاپ قديم آثار آدميت بگردند. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

به نام خداوند جان و خرد

تهدید امنیت ملی در شورای همکاری خلیج فارس

نوشتاری از سرور مهندس هومن اسکندری

تهران- دیماه 1386

اشاره:

در آذرماه سال 1382 پیشنهاد عجیب دولت وقت جمهوری اسلامی برای عضویت در اتحادیه عرب با واکنش منفی صاحب نظران مسائل سیاسی روبرو شد و به ویژه پان ایرانیست ها و برخی از فعالان سیاسی ملی نسبت به عواقب این گونه اقدامات غیز کارشناسی و ضد ملی به حامیت هشدار دادند.4 سال بعد در 12 آذرماه 1386 حضور غیر منتظره رئیس جمهور حاکمیت در بیست و هشتمین نشیت شورای همکاری خلیج(فارس)1، که برای اولین بار در تاریخ این شورا انتفاق افتاد، موجی از مخالفت ها را با این گونه اقدامات در جامعه ایرانی به وجود آورد. در این نوشتار به نقد و بررسی سخنان احمدی نژاد در این نشست ، عکس العمل و اقدامات این شورا در حواشی و پیامدهای مربوط به آن خواهیم پرداخت.همچنین روابط گذشته و کنونی ایرانیان و اعراب را به صورت مختصر مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهیم داد.

در مراسم افتتاحیه نشست سالیانه ی رهبران شورای همکاری خلیج (فارس)(1)، که برای اولین بار در تاریخ این شورا اتفاق افتاد، موجی از مخالفت ها را با این گونه اقدامات در جامعه ی ایرانی به وجود آورد. در این نوشتار به نقد و بررسی سخنان احمدی نژاد در این نشست، عکس العمل و اقدامات این شورا و حواشی و پیامدهای مربوط به آن خواهیم پرداخت. هم چنین روابط گذشته و کنونی ایرانیان و اعراب را به صورت مختصر مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهیم داد.

در مراسم افتتاحیه ی نشست سالیانه ی رهبران شورای همکاری خلیج (فارس) محمود احمدی نژاد ، طی سخنانی که به صورت زنده از شبکه خبری الجزیره پخش شد، اظهار داشت: ((مشترکات دینی، تاریخی و فرهنگی ما ! فرصت های بسیار خوبی را فراهم آورده تا بتوانیم روایط فیمابین را تحکیم بخشیم.)). وی تصریح کرد: برادران ! ما همسایگان هم هستیم و هزاران سال در کنار هم زندگی کرده و خواهیم کرد و روابط ملت های دیرینه ی ما مبتنی بر دوستی و برادری است؛ هم چنین ما دوستان و دشمنان مشترک داریم؟ و در خوشی ها و ناخوشی ها با هم شریک هستیم و با توجه به اقتضای این خصوصیات مشترک، توسعه روابط دوجانبه و همه جانبه بین ما ضروری است.... .(2) وی هم چنین جهت تحکیم همکاری های متقابل پیشنهادات متعدد سیاسی، اقتصادی و آمادگی ایران جهت تامین آب آشامدینی و گاز کشورهای منطقه ، توسعه گردشگری پاک و خانوادگی و توریسم زیارتی، کمک به ملت های اسلامی نیازمند از جمله فلسطین، سودان و سومالی، تاسیس سازمان همکاری های امنیتی، همکاری های زیست محیطی و موارد دیگر را پیشنهاد نمود.(3)

بعد از این سخنرانی، محمود احمدی نژاد در مصاحبه ی مطبوعاتی با رسانه های گروهی در دوحه قطر در پاسخ خبرنگار شبکه ی الجزیره عربی درباره ادعای مارات مبنی بر مالکیت جزایر سه گانه و تاثیر آن بر روابط دو کشور گفت: روابط ما با برادران اماراتی بسیار خوب و گستره و حجم مبادلات دو کشور بیش از 11 میلیارد دلار در سال است که بیش ترین حجم روابط در خلیج فارس است. خبرنگار الاهرام مصر خطاب به رییس جمهوری گفت: شما در سخنرانی خود بارها نام خلیج فارس را بردید و از دوستی سخن گقتید، اما اینجا دیدگاه ها چیز دیگری است. خلیج فارس را خلیج عربی می نامند و امارات به جزایر نظر دارد.

احمدی نژاد در پاسخ گفت: فضای جلسه امروز بسیار دوستانه بود و مطالب من نیز بسیار واضح و صریح عنوان شد. فکر می کنیم ملت های منطقه از اتفاقی که امروز در دوحه افتاد بسیار خرسند هستند.سلام من را به حسینن هیکل برسانید.... . احمدی نژاد هم چنین در پاسخ به سوال خبرنگار النهار لبنان درباره ی وضعیت لبنان گفت : ما از تمامیت ارضی، وحدت، استقلال و اقتدار لبنان دفاع می کنیم و معتقدیم که اسرائیل باید از صحنه خارج شود.. احمدی نژاد در حاشیه ی این اجلاس با شیخ خلیفه بن زاید، رییس امارات عربی متحده، نیز در پشت درهای بسته مذاکره نمود(4)

در پایان نشست دو روزه ی سران شورای همکاری خلیج(فارس) و در بیانیه پایانی این شورا، از ایران خواسته شد تا به همکاری با جامعه بین المللی در خصوص برنامه ی هسته ای خود به منظور پایان صلح آمیز این بحران و جلوگیری از رویارویی نظامی در منطقه ادامه دهد. سرای شورا در ادامه ی بیانیه ی خود با اشاره به موضوع جزایر سه گانه با اظهار تاسف از آنچه عدم واکنش تهران به درخواستها به منظور پایان صلح آمیز این بحران(!) خوانده شده از ایران خواستند تا این مساله یا از طریق مذاکره و یا از طریق حکمیت بین المللی حل شود. شورا در این بیانیه، حمایت کامل خود را از حاکمیت امارات عربی متحده بر جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک اعلام نمود. در این بیانیه هم چنین بر عدم دخالت در امور داخلی عراق تاکید شد.(5)

نگاهی به اتفاقات تاسف باری که برشمرده شد، توجه جدی به موارد ذیل را ضروری می سازد:

الف- بدون تردید مهم ترین و اصلی ترین وظیفه ی حکومت و مسئولین آن، به ویژه دستگاه دیپلماسی و روابط خارجی، دفاع  وصیانت از تمامیت ارضی و استقلال کشور و تامین حداکثر منافع ملی می باشد. دستگاه دیپلماسی حاکمیت فرقه ای جمهوری اسلامی، علیرغم صرف بودجه های هنگفت و داشتن هزاران پرسنل و صدها کارشناس و وجود سازمان ها و ادارات عریض و طویل ، در طول 28 سال گذشته نتوانسته حداقل وظایف و مسئولیت های خود را به خوبی انجام دهد و در موارد متعدد در مقابل ادعاهای واهی بیگانگان نسبت به تمامیت سرزمینی ما سیاست سکوت و تسلیم را در پیش گرفته که به برخی از آنها اشاره خواهد شد.

ب- برای مسئولین حکومت، به خصوص مسئولین سیاست خارجی ، آشنایی با حقوق تاریخی ملت ایران، هم چنین تسلط بر تاریخ ایران، منطقه و جهان، آگاهی بر روابط گذشته ی ملت ایران به ویژه با همسایگان و شناخت دوستان و دشمنان تاریخی ملت ایرانف شرط اولیه و لازم برای دفاع و صیانت از حقوق کنونی و منافع ملت ایران می باشد. رییس جمهور حاکمیت ، به عنوان بالاترین مقام اجرایی و مسئول تصمیم گیری های سیاسی ، از این قاعده  مستثنی نیست.

همان طور که در نوشتار های پیشین بارها بدان اشارت رفته است، از لحاظ تاریخی، تا قبل از سده ی نوزدهم میلادی، هیچ ساختار سیاسی با نام و شکل حکومت عربی در این منطقه و در جهان به وجود نیامده بود. در سده ی نوزدهم میلادی، امپراتوری استعماری بریتانیا پس از تثبیت موقعیت خود در منطقه ی میان رودان و خلیج فارس ، به منظور تضعیف خود و از بین بردن رقبای منطقه ای، به تلاش هایی  وسیع و گسترده برای تضعیف و فروپاش دو ساختار سنتی و نیرومند در منطقه، شاهنشاهی ایران و امپراتوری عثمانی دست زد. در این دوران سیاست این دولت ایجاد موجودیت های سیاسی قبیله ای و شیخ نشین های متعدد و کوچک در کرانه های جنوبی خلیج فارس بود تا ضمن دامن زدن به اختلافات فرقه ای و تضعیف دو حکومت نیرومند منطقه ، از اتحاد و افزایش قدرت این قبایل و شیخ نشین ها در مقابل بریتانیا هم جلوگیری شود.(6)

نکته  قابل توجه این که تا این دوران پایه های حکومت سرزمینی برای اعراب مقوله ای ناشناخه بود وتنها نوعی محدوده ی فرضی و غیر دقیق مشتمل بر چاه و چشمه ای آب و چند نخل خرما برای استقرار قبیله ها وجود داشت. در این میان اقتدار روسای این قبایل که عموما به راهزنی دریایی اشتغال داشتند، تنها در ارتباط با افراد قبیله و در هر کجا که به آن کوچ ی کردند، واقعیت پیدا می کرد  و نه بر سرزمین های آنها. بدین ترتیب این دزدان دریایی و قبایل عرب حتی از بعد از سرزمینی هم برخوردار نبودند.

به تدریج و با اتخاذ سیاست های جدید استعماری، حکومت روسای این قبایل تحت الحمایه استعمار بریتانیا به رسمیت شناخته شد و در حقیقت عربستان سعودی، نخستین واحد عربی بود که در سال 1920 میلادی توسط بریتانیا در منطقه زاده شد(7).بدین ترتیب با هدف از بین بردن هویت ایرانی کرانه های جنوبی خلیج فارس، دولت های متعدد و مجعول عربی با مرزهای هندسی و قراردادی در این منطقه به وجود آمدند که آخرین آنها بحرین(1970) و امارات عربی متحده(1971میلادی) می باشند.پس دولت های به اصطلاح عربی منطقه با عمری کم تر از یک سده، فاقد پیشینه و حاکمیت تاریخی در منطقه ما می باشند. در این راستا سخنان احمدی نژاد در مورد مشترکات تاریخی و فرهنگی و روابط هزاران ساله با اعراب(!) نه تنها عجیب به نظر می رسد ، بلکه در راستای ایجاد حقوق تاریخی غیر واقعی و مجعول برای اعراب در خلیج فارس می باشد.(8) بدین ترتیب عجیب نیست که اعراب از خلیج عربی یا مالکیت و حقوق تاریخی بر جزایر ایرانی سخن بگویند.

پ – اصولا هرگونه مراودات منطقه ای و بین المللی دولت، باید در راستای حفظ ، تامین و گسترش منافع ملی باشد.وقتی دولتی پیش گام شرکت در اجلاس یا سازمان منطقه ای یا بین المللی می گردد باید مشخص کند در وضعیت خارج از آن چه مسائل و مشکلاتی دارد و با حضور در آن اجلاس یا سازمان و صرف هزینه های مختلف چه بخشی از مسائل و مشکلات حل شده و یا در مسیر حل شدن قرار می گیرد؟اگرچه به نظر می آید حضور احمدی نژاد در ایم شورا در چهارچوب تعمیق و گسترش مناسبات منطقه ای و برای نزدیکی بیش تر به اعراب در مقابل نفوذ روز افزون آمریکا در منطقه باشد، اما با توجه به ضعف و ناکارآمدی این شورا در مناسبات منطقه ای و بین المللی ، وضعیت انفعالی و متزلزل دولت های عربی در مقابل تحولات نوین جهانی و حتی امکان تغییر احتمالی جغرافیای سیاسی دولت های عربی در مقابل طرح های جدید دنیای سرمایه داری(9) ، عدم توانایی شورای همکاری خلیج (فارس) در حل اختلافات میان اعراب و نداشتن وحدت نظر در مورد مسائل جهانی و حتی خود اعراب(10)، وابستگی کامل دول عربی به سیاست های جهانی ایالات متحده، هم چنین مشی ضد ایرانی این شورا و سوء استفاده های متعدد اعراب از حضور مسئولان ایرانی که نمونه ی آن را در بیانیه پایانی اجلاس بیست و هشتم شورای همکاری خلیج(فارس) شاهد بودیم، به نظر می رسد نه تنها این امر تحقق نیافته، بلکه اقدامات و روابطی از این دست احتیاج به تامل و بازنگری اساسی دارد.

ت- عملکرد گذشته و امروزی شورای همکاری خلیج (فارس) و اتحادیه عرب، که بر مبنای نگرش پان عربیستی و افراطی اعراب شکل گرفته اند، هیچگاه هم سو با منافع ملت ایران نبوده است(11). اعراب و نهادهای وابسته به آنها، از زمان بنیانگذاری پان عربیسم به رهبری جمال عبدالناصر و عبدالکریم قاسم تاکنون، همواره مواضع خصمانه علیه ملت ایران داشته اند که از جمله موارد متعدد آن می توان به استفاده از نام های جعلی برای خلیج فارس و خوزستان، چاپ نقشه های جعلی، تاکید بر دشمنی ایرانیان در کتاب های درسی، حمایت کامل و همه جانبه از عراق در جنگ هشت ساله با ایران، ادعای مالکیت بر جزایر ایرانی و... اشاره نمود (12). این مواضع خصمانه و کاملا آشکار علیه ملت ایران، که بر اساس نگاه قبیله ای اعراب می باشد، همواره در عملکرد شورای همکاری خلیج(فارس) و اتحادیه عرب و بیانیه ها و قطعنامه های متعدد این دو سازمان، به ویژه در مورد ادعاهای واهی بر مالکیت جزایر سه گانه ایرانی، وجود داشته و تاکنون هم ادامه دارد(13).

بر این اساس هرگونه حضور مسئولان ایرانی و به ویژه در سطوح بالا، که به هرحال و با تاسف فراوان در حال حاصر عنوان نمایندگان رسمی ملت ایران را یدک می کشند، در این گونه سازمان ها و از جمله شورای همکاری خلیج(GCC) که عنوان آن بیانگر نقض حقوق تاریخی ملت ایران است، مشروعیت بخشیدن به این گونه ادعاهای واهی نسبت به حثوث اساسی  وتمامیت ارضی ایران می باشد. نکته قابل تاسف این که علیرغم تکذیب های بعدی به نظر می آید حضور رییس جمهور حاکمیت فرقه ای به ابتکار و پیشنهاد ایشان صورت گرفته است؛ چرا که شیخ محمد الصباح، وزیر خارجه کویت، حضور احمدی نژاد را ابتکاری مثبت از جانب ایشان توصیف کرده و گفت: (( کشروهای عضور این شورا نیز با ابتکاری مثبت به ایران پاسخ خواهند داد(14). که ملت ایران این بتکار سازنده را در بیانیه ی پایانی شورا مشاهده نمودند(!). بدون شک حضور خفت بار این مسئول ایرانی و سخنرانی او در زیر تابلوی (مجلس التعاون لدول الخلیج العربیه) تایید این اهانت ها و تعدیات به حقوق تاریخی ملت ایران و تمامیت ارضی کشور ایران می باشد. تاسف بارتر این که بعد از اعنراضات گسترده، وابستگان ایشان با تجاهل و لوث کردن اصل قضیه وارد بحث دستور زبانی شدند که واژه ه ی العربیه به عنوان صفت برای دول به کار رفته و نه  الخلیج. این واکنش ها نه تنها انسان را به یاد بحث های دستوری فقها و شاه سلطان حین در هنگام فتح اصفهان و یا مباحثات لغوی علمای مسیحی در هنگام فتح قسطنطنیه به دست مسلمان یعنی فراموش کردن وظایف اصلی حاکمان می اندازد(15).بلکه این معنی را می رساند که از نظر ایشان ایرادی بر مشروعیت و ادعاهای سازمانی به نام شورای همکاری دولت های عربی خلیج(!) وارد نیست(!!!)؛ بدتر این که ایشان در سخنرانی خود پیشنهاد برگزاری نشست بعدی این شورا در تهران را مطرح نموده اند.

نمونه قابل تامل دیگر این که پخش خبر مذاکرات احمدی نژاد و شیخ خلیفه بن زاید(امیر امارات) در مورد جزایر سه گانه ایرانی و پشت درهای بسته با تکذیب و واکنش جدی و موثر مسئولان وزارت خارجه و ایشان مواجه نشد.

ث- بررسی نوع روابط و به ویژه رفت و آمدهای احمدی نژاد به کشورهای عربی جنوب خلیج فارس این نکته را آشکار می کند که اینگونه مراودات با شان دیپلماتیک و بین المللی ملت ایران و رییس دولت ایران(؟!) هم خوانی ندارد.

بر اساس عرف و سنت روابط بین المللی، مقامات سیاسی هر دولت در سفرهای رسمی می بایست از سوی مقام سیاسی هم تراز خود مورد استقبال رسمی قرار بگیرند. از آنجا که در نظام گذشته، با تاکید مدیریت وقت جامعه ی ایرانی، شان و مرتبه مقامات سیاسی ایرانی بالاتر از هم ترازان سیاسی عرب آنها شمرده می شد، امیران دولت عربی جنوب خلیج فارس سفرهای رسمی خود را به جای پرواز مستقیم به تهران، به شیراز یا بوشهر انجام داده و در آنجا بعد از استقبال رسمی توسط استاندار یا معاون ساواک در آن استان به تهران گسیل می شدند تا دیدارهای خود را با مقامات ایرانی انجام دهند(16).

متاسفانه پس از گذشت سه دهه رئیس دولت جمهوری اسلامی با سفرهای پی در پی و گاه غیر ضروری به کشروهای حاشیه جنوبی خلیج فارس از جلمه عربستان سعودی، قطر، کویت، بحرین و امارات عربی متحده، جایگاه و منزلت بالاترین مقام اجرایی دولت ایران را تحت الشعاع قرار داده و حتی در یکی از سفرهای رسمی رییس جمهور قبلی به عربستان سعودی، امری عربستان به استقبال ایشان نیامده و امیر الحاج عربستان برای خوشامدگویی حاضر شده است(!)

بدون شک لحن تهدید آمیز مفاد بیانیه پایانی نشست شورای همکاری خلیج (فارس) در مورد تلاش تهران برای پایان صلح آمیز(!) بحران جزایر و حمایت کامل از ادعاهای امارات، تعیین تکلیف مداخله جویانه این شورا برای ایران جهت پایان دادن بحران هسته ای و هشدار جهت عدم مداخله در امور داخلی عراق، که منجر به تخدیش شان دیپلماتیک ملت ایران وتوهین به ملت بزرگ ایران گردیده، نتیحه ی این گونه اقدامات نسنجیده و نابخردانه می باشد.

ج- حتی در صورت اصرار بر شرکت احمدی نژاد در این شورا، همانطور که در بیانیه ی جوانان حزب پان ایرانیست آمدهاست، دستگاه دیپلماسی می توانست تضمین های لازم را از دولت های حاضر در این اجلاس برای استفاده نکردن از عناوین جعلی و مطرح نکردن ادعاهای واهی در مورد تمامیت ارضی ایران اخد کند(17). در این صورت، احمدی نژاد می توانست به جای مطرح کردن پیشنهادهای کلیشه ای و غیر عملی و حتی عجیب از جمله :لغو صدور روادید، تجارت آزاد بین کشورهای منطقه، توریسم زیارتی(؟) کمک به ملت های اسلامی نیازمند و... که بدون توجه به شرایط منطقه و حتی وجود زیر ساخن های لازم در کشورهای عربی مطرح شده، از این فرصت استفاده نموده با مطرح کردن ضرورتغییرات اساسی در شورای همکاری خلیج(فارس) با پیشنهاد عضویت کشورهای دیگر منطقه از جمله ایران، یمن و حتی پاکستان، در صورت ایجاد تغییرات اساسی، آن را از حالت شورای اختصاصی اعراب خارج نماید.

چ-همانطور که بارها اعلام شده اگر چه ما حساب مردم عرب را از حکومت های دست نشانده و فاقد صلاحیت عربی جدا می دانیم و از رشد و ترفی همسایگان خود، به ویژه در زمینه های فرهنگی، خوشنود خواهیم شد و خواهان داشتن همسایگان متمدن و با فرهنگ می باشیم که به حقوق و وظایف خود آشنا باشند(18).در عین حال به سران کشورهای عرب جنوب خلیج فارس و محرکین آنها هشدار می دهیم که با اتخاذ مواضع خصمانه و غیر مسئولانه نسبت به حقوق و موجودیت جغرافیای و سرزمین کشور ایران خود را مستقیما در مقابل ملت ایران قرار داده اند و با توجه به حساسیت ملت بزرگ ایران نسیت به یک پارچگی سرزمینی و ملی و تمامیت ارضی ایران، عقوبتی سخت انتظار آنان را خواهد کشید(19).

همانطور که تاریخ ایران نشان داده است، در برابر ادعاهای واهی بیگانگان نسبت به تمامیت سرزمینی ایران، نباید کوچکترین تساهل و تسامحی را از خودن نشان داد؛ چرا که پیامدهای سنگین و خسران باری برای ملت ما در پی خواهد داشت. اگر در طول 28 سال گذشته، مسئولین حاکمیت فرقه ای در برابر مواردی متعدد از این اعداهای خصمانه و مداخله جویانه واکنش مناسب نشان داده و حداقل وظایف مسئولیت های خود را انجام داده بودند، امروز شاهد این گونه ادعاها و اقدامات گستاخانه و اهانت بار و البته خطرناک از جانب اعران نبودیم(20).

ای کاش رییس جمهور حاکمیت فرقه ای در نشست مطبوعاتی با خبرنگاران، بعد از سخنرانی در اجلاس، در کنار دفاع قاطع و همه جانبه از تمامیت ارضی، وحدت ، استقلال و اقتدار لبنان، نسیت به حداقل وظایف خود در برابر تمامیت ارضی، وحدت ، استقلال و اقتدار ملت ایران نیز اندکی آشنا وآگاه بود. مجموعه مواردی که بر شمردیم یک بار دیگر این حقیقت را بر ما آشکار می سازد که حاکمیت ناتوان فرقه ای از کفایت و شایستگی لازم برای اداره ی جامعه ایرانی برخوردار نیست ؛ پس

پیش به سوی استقرار حاکمیت ملی.

پاینده ایران

پی نوشته ها:________________________________________

1)     بیست و هشتمین اجلاس سران کشورهای شورای همکاری خلیج(فارس) در دوحه قطر برگزار گردید. لازم به ذکر است دولت های عضو این شورا شامل عربستان سعودی، قطر، بحرین، کویت، امارات عربی متحده و عمان می باشند. این شورا در سال 1981 میلادی تشکیل گردید.

2)     روزنامه ی آفتاب یزد،سه شنبه 13 آذر 1386، شماره ی 2233.

3)     همان

4)     روزنامه آفتاب یزد، چهارشنبه 14 آذر 1386، شماره ی2234

5)     همان

6)     پزشکپور-محسن، حکومت های حاشیه ی جنوبی خلیج فارس هویت تاریخی وسیاسی و حقوقی ندارند، کیهان هوایی 15 مهر 1371.

7)     ه.خشایار،هلال خضیب، انتشارات آرمان خواه، تهران، 1358.

8)     این عدم شناخت و اطلاعات تاریخی در میان مسئولان نظام منحصر به احمدی نژاد نیست و موارد متعددی از این گونه را شاهد بوده ایم. چند سال قبل یکی از مسئولان ارشد نظام از ملت کهن سال و هزاران ساله عراق سخن گفته بود.

9)     هرمیداس باوند- داوود، اتحادیه عرب موفقیتی نداشته است، شرق، شماره ی 87،پنجشنبه 20 آذر 1382.

10) دولت های عربی بعد از پایان جنگ جهانی دوم مهم ترین عامل ناامنی برای منطقه خاورمیانه و خود اعراب بوده اند. دنیای عرب نماینده ی یک ساختار جغرافیای، اقتصادی و سیاسی نیست؛ بلکه یک محیط فرهنگی ناهمگن است با تضادهای بزرگ جغرافیای، اقتصادی و سیاسی. دنیای عرب بنا بر گزارشات سالیانه آن دارای پایین ترین شاخص های توسعه انسانی می باشد.

11) ورجاوند= پرویز، همکاری با شورای همکاری، شرق شماره ی89، یکشنیه 23 آذر 1382.

12) اسکندری- هومن، ایران در میان عربها، افراز، شماره پنجم، زمستان 1382.

13) پیام سازمان جوانان حزب پان ایرانیست، حاکمیت ملت، شماره ی 103، آبان و آذر 1386.

14) آفتاب یزد، سه شنبه 13 آذر 1386، شماره 2233.

15) سخنرانی  حجت کلاشی در دفتر حزب پان ایرانیست، چهارشنبه 14آذر 1386.

16) خاطرات اسدالله علم، ویرایش علینقی عالیخانی، نشر بهزاد، تهران، 1385.

17) پیام  سازمان جوانان حزب پان ایرانیست ،13 آذر ماه 1386.

18) همان

19) نامه ی دیپلماتیک جوانان حزب پان ایرانیست به سران شورای همکاری خلیج فارس.

20) اسکندری- هومن ، حاکمیت ایران بر جزایر خلیج فارس، حاکمیت ملت ، شماره ی 97-96، اسفند 85

بهنود پدیده‌ای که از نو باید شناخت

برگرفته از تارنمای ایرج مصداقی